Betere ik

Fictie, realiteit en mijn betere ik

Eerst Netflix (of zo).

Kort na de lancering van een nieuwe ruimtetelescoop ontdekken wetenschappers een stipje op hun scherm dat langzaam van plaats verandert. Binnen twee weken zijn de poppen aan het dansen; het blijkt een kolossale komeet te zijn die recht op ons afkomt. Wetenschappers worden het er snel over eens: we hebben nog precies twaalf jaar voordat hij de aarde bereikt. Regeringsleiders komen bijeen, NASA en nerds maken overuren en gelukkig vindt men de oplossing: een reusachtige raket, eentje waarbij de hoogste toren in het niet valt, vol met nucleaire bommen en elektronica. Supermachten moeten nu samenwerken en hele industrieën worden geconfisqueerd. De kosten en inspanningen om het te maken betekenen wel dat een ieder die enige welvaart heeft een stapje terug moet doen. Geen geld meer voor verre vakanties of onnodig voedsel, er telt maar één ding: overleven. Gespannen volgt de wereld de vorderingen van dit megaproject, de dag van de lancering zijn kerken, tempels en moskeeën vol. Als via de telescoop te zien is dat de komeet in duizenden stukjes uiteen wordt geschoten, weet zelfs de meest doorgewinterde nieuwslezer het niet droog te houden.

Dan de werkelijkheid. 

Op het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) in Polen in 2018 hield Greta Thunberg, de eerste klimaatstaakster, een pleidooi. Volgens de wetenschap, zo zei ze, hebben we nog twaalf jaar voordat het klimaat een omslagpunt bereikt. Zo´n omslagpunt werkt zo. Naarmate er meer COin de lucht wordt gestuurd treden er veranderingen op welke niet meer zijn terug te draaien. Bijvoorbeeld de polen die smelten, waardoor er steeds minder ijs overblijft dat het zonlicht weerkaatst en de aarde nog sneller warm wordt. Daardoor begint de permafrost rond de Noordpool te ontdooien zodat er een gigantische hoeveelheid methaan vrijkomt, een broeikasgas tientallen malen sterker dan CO2. Bovendien lossen de opgewarmde oceanen minder CO2 op en tot overmaat van ramp werkt de ontstane waterdamp weer als broeikasgas. Diep in de warmere oceanen beginnen intussen de zogenaamde gashydraten te smelten en als allerlei bossen die koolstof vasthouden ook nog verdwijnen heeft de aarde ons niet meer nodig om op te warmen tot een onleefbare hel.

Het moet gezegd, landen waren bijeen in Parijs om te zorgen dat de temperatuursverhoging niet verder dan twee graden komt en later dus ook in Polen nadat bleek dat anderhalve graad eigenlijk al veel te veel is. Maar intussen is de uitstoot alleen maar toegenomen en is ons eigen land niet verder gekomen dan een klimaatwet die noch een wet is (want het heeft geen gevolgen als je niets doet) noch toereikend (want de wetenschap zegt dat we veel meer moeten doen). De hele structuur waarbinnen het klimaatprobleem is ontstaan blijft intact, zoals hoe we omgaan met de natuur, met consumeren of met ongebreidelde groei.

Toch kan ieder van ons nog steeds boven zichzelf uitstijgen. Niet meer gericht zijn op de eigen welvaart maar op dat stipje op het scherm dat nu nog ver weg lijkt, maar waarvan de eerste tekenen al zichtbaar worden. Bewuster leven, eten, reizen en kopen. Zich aansluiten bij organisaties of partijen die verandering willen en niet meer wachten tot een ander het doet. Bruggen bouwen naar andersdenkenden en zelf het goede voorbeeld geven.

Ik kan uit ervaring zeggen dat dit je alleen maar gelukkiger maakt.