Actie

puf puf

Het leven van een journalist valt niet mee. Druk verkeer, plaatsje vinden in de volle parkeergarage, snel de trappen op voor mijn interview. Buiten adem spreek ik de longarts aan, een half uur voordat het symposium begint.

Ze bekijkt me ietwat vanuit de hoogte. ‘Rookt u?’ is haar eerste vraag. Ik knik als een kleine jongen. ‘Stop daarmee!’

Ik begin maar snel met de vragen.

‘Waarom kunt u zich niet vinden in de strategie van overleg en compromis die de vereniging voorstelt?’

Ze geeft me weer die blik, alsof ik iets onfatsoenlijks belichaam.

‘Omdat er ieder jaar 20.000, ja 20.000 mensen aan de gevolgen van roken overlijden, daarom. Het is tijd voor actie en dat doe ik. Genoeg gepraat, we weten het allemaal, u rookt maar u weet het ook, we moeten er mee stoppen en wel nu. En als u het niet kan dan kunnen we u helpen. Maar waar we geen behoefte aan hebben is alles legitimeren door er wéér over te gaan praten. Iedere dag zie ik de rouwkaarten van mijn patiënten, genoeg is genoeg.’

`Maar het is toch altijd beter om met zijn allen iets te doen, dan langs de kant om actie te roepen?’

Weer die blik. Het interview is snel voorbij.

Maar goed ook, want ik moet naar een fractievoorzitter voor de debatten in de Tweede Kamer beginnen. Trap weer af, garage uit, door de dampen van de binnenstad en snel naar het parlementsgebouw. Maar deze garage is niet voor oude diesels, ik moet op zoek naar een andere. Shit shit. Twintig minuten te laat verschijn ik voor haar, ze is not amused, we beginnen meteen.

‘Maar veel kiezers zullen zeggen dat dit klimaatakkoord toch in ieder geval een stap in de goede richting vinden, er gebeurt in ieder geval iets.’

‘Als zo’n beetje alle wetenschappers zeggen dat er heel veel moet gebeuren, dan moeten we niet een beetje doen. En dat doen we. Dan polderen we jaar na jaar maar door en intussen weten we bijna zeker dat we de 1,5 graad verhoging al niet meer halen. We draaien ons een rad voor ogen met dit klimaatakkoord: het is eenvoudig weg niet genoeg.’

`Maar het is toch altijd beter om met zijn allen iets te doen, dan alleen langs de kant om actie te roepen?’

Ze zucht. Ze heeft hier geen tijd meer voor, ik was te laat! Ik vertel van de parkeergarage.

‘Rijdt u een oude dieselauto?’

Ik voel hem al aankomen.